เฮ้อ และแล้วก้อมีอาการเหนื่อยมันผ่านเข้ามาหาเราอีกแย้ว

ท้อสุดกำลังจะสู้ต่อ มีเพียงสิ่งเดียวที่ช่วยพยุงให้ยืนอยู่ได้

นั้นก้อคือ  ดวงดาวดวงน้อยที่คอยเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลาที่ผ่านมา

เหอๆๆ...หัวเราะแบบสิ่งมีชีวิตที่หามีวิญญาณอยู่ในนั้นไม่

ก้อ.....ไม่รู้จะทำไงต่อไปดีแย้ว

ไม่รู้จิงๆ

T-T

ไม่รู้จะบอกว่ายังไง  ใจมันยังสับสนอยู่เลย  ปวดตามากมายร้องไห้ให้สุดๆๆ  ให้พอกับการที่จะต้องเริ่มทำใจให้ได้อีกครั้งนึง  วันนี้เราท้อเหลือเกินหมดกำลังใจที่มีไปหลายกระปุกเลย จะสู้ไหวไมหน้อจะลุกขึ้นอีกครั้งได้รึป่าว  ก้อยังต้องตอบว่าไหวในเมื่อเราไม่ได้ตัวคนเดียว  เรายังมีคนที่ให้ห่วงและมีคนที่ห่วงเราอยู่เช่นกาน  วันเวลาช่างผ่านไปรวดเร็วมากมายจิงๆ  ใกล้แล้วล่ะใกล้เวลาที่ต้องยอมรับในบางสิ่งที่ตัวเองทำไว้ให้ได้ ทนต่อสภาพของการเป็นคนที่ทำร้ายคนที่เรารักและรักเรามากที่สุด  เราเพิ่งรู้ว่ามันทรมานยิ่งกว่าการที่ถูกคนที่เราเกลียดด่าว่าเราซะอีก  เราฝันดีทุกคืนนะแต่มันเป็นฝันเดียวกับที่ทำให้เราร้องไห้ทุกเช้าอีกเช่นกัน  ไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงดีไม่รู้จะทำให้ความรู้สึกนี้จางหายไปได้อย่างไร  ใจมันเคว้งคว้างชอบกล  เรายังเป็นคนเดิม  คนเดิมคนนี้จิงๆๆ